Met terugwerkende kracht, deel 6

Niet wetende wat ik even met mijn tijd moet doen, zo een vrijdagmiddag tegen de klok van 3 uur en ik ben niet op het internaat, besluit ik hier maar eens even bij te schrijven. We liggen in Marchienne au Pont, genieten van een heerlijk zonnetje en zijn aan het laden. De matroos is niet aan boord, hij heeft zijn schoolweek dus Silke halen werd wat lastig, we hebben op dit plekje nooit eerder geladen, dus geen idee hoe het eruit zou zien. Wel een paar 100m naar voren en daar kon ik toentertijd al niet weg maar gelukkig zijn er nog altijd hulptroepen.

Vanmorgen even snel Monceau ingelopen voor wat verse groentes, veels te warm gekleed natuurlijk. Was en paar weken terug nog wel anders!

Vlak na mijn laatste blog gingen we “even snel naar Givet” om te laden. We waren maandags tegen het donker daar en besloten de Darse al niet meer in te gaan vanwege het ijs. De volgende ochtend werd het ijs gebroken door de kraan en konden we invaren. We hadden pech, normaal zijn we in een dag vol maar deze keer lag er niet genoeg product en het bijrijden schoot ook niet op. We kwamen niet vol. Woensdagochtend dus verder… ware het niet dat de kraan die de wagens volmaakte kapot gevroren was die nacht… Woensdagmiddag was de ijsgang in de haven en naar de sluis zo zwaar dat de sluis gestremd ging worden. De hele bovenmaas was meegevallen op de heenweg, maar in Givet ligt de sluis in een apart kanaal dan de stuw, dit betekend dat er geen tot weinig stroming is en dus de boel sneller dichtvriest. Enfin, we waren toch nog niet vol. Uiteindelijk donderdags vol en hebben we nog een paar dagen in Givet gebivakkeerd. Waar we ons uiteraard wel hebben vermaakt!

De dinsdag erop werd het ‘s middags vrij gegeven en met hangen en wurgen en hulp van de kraan die het ijs om ons heen brak kwamen we de darse uit. Om vervolgens 400m. verderop aan de kade van de graanverlading weer vast te knopen. Onze 2 voorgangers die hier hadden gelegen hadden beneden op de kade vastgemaakt wat ons plan dus ook was. Maar goed, geen probleem, morgen weer een dag.

Woensdag weer verder, dachten we… Beneden de sluis van 4 Cheminees, de eerste dus bij Givet, riepen de voorgangers al; Maak maar vast op de kade beneden de sluis, er is geen doorkomen aan hier bij de volgende sluis. Zo gezegd zo gedaan en net na het middaguur kwam er weer beweging in en konden we weer een sluisje of 2 verder.

En toen was het weer donderdag, vol frisse moed weer verder. Rond 12 uur voeren we sluis Riviere uit, althans, dat was de bedoeling. We waren nog niet half uit de sluis en een klap… Zit wat in de schroef! Spelen met regelateur, achteruit, vooruit maar nee, het ging er niet uit. Het inmiddels ons zeer bekende riedeltje weer afgewerkt, klachtenboek, dijkwachter, verzekering, duiker… Waarom gebeuren deze dingen ons altijd in Franstalig gebied? Op de kopschroef de sluis uit, we durfden niet meer in te schakelen want het klonk echt naar. Door een klein bootje wat toevallig langs kwam stukje mee vooruit geholpen, want de kopschroef draaide zo´n zooi op dat we bang waren dat daar dadelijk ook wat in zou komen. De duiker kwam, zag (oh no, grand catastrophe klonk het uit zijn radio) en overwon… na dik 2 uur kwam er een boomstronk uit waar je bang van werd…

Met de autokraan werd het eruit gehesen omdat het niet te tillen was. Op 1 of andere manier was het in de sluis tussen (lees achter) de straalbuis en de romp klem komen te zitten. Volgens de duiker was er geen schade aan de schroef. Maar de volgende dag op dieper water bleek dat we toch wel aan het schudden gingen. Na het lossen in Dordrecht werd het dus oversteken naar Zwijndrecht alwaar het dok al lag te wachten en daar ging de schroef weer, 10 dagen eerder dan vorig jaar. Hopelijk hebben we er geen abonnement op?

Het schudden bleek te komen omdat er 2 bladen niet meer goed stonden, het was millimeterwerk maar je voelt het gelijk aan het schip. De schroef was na 2 dagen terug en we konden weer op pad. Terug oversteken om in Dordrecht weer te gaan laden voor Pont de Loup. Hier ook weer terug geladen en hier kregen we een verstekeling aan boord.

Achteraf bleek dat de matroos hem eerder die week al aan boord had gezien. Silke wilde hem wel houden, maar helaas. Na veel zoeken en met behulp van het aqua-forum bleek dat dit een Alpenwatersalamander was, die deels van het jaar in het water leeft, deels op het land en deel onder de grond. Dat ging dus niet in haar aquarium en in de mijne wilde ik hem al helemaal niet hebben! Dus we hebben die middag het beestje weer vrijgelaten.

Het weekend lagen we boven Ternaaien. Konden we zondags op pad naar de HAP in het AMC van Maastricht. Jurgen werd wakker met een dik oog waar je bang van werd. Wat een ellende daar zeg, pfff. Maar goed, hebben we dat ook weer eens meegemaakt. Een zalfje gekregen en daar moest het weer mee overgaan en verrek, de dokter had gelijk…

Maar goed, we zijn vol, dus ik ga me weer nuttig maken, sluisjes varen. Eens zien hoever we gaan komen tot 19.30 uur, dan ‘sluit’ de Sambre weer voor vandaag. En hoe verder we komen vandaag, des te eerder is ons meisje aan boord!

Herinneringen

Afgelopen zondag lagen we dus in Ghlin om daar ‘s maandags te gaan lossen. Vroeg in de middag ben ik met Taran een lekker stuk gaan lopen, ik liep de kade af naar het jaagpad om zo een stuk langs het water te gaan lopen met Taran.

Al lopende een beetje aan het mijmeren en ik besefte dat de laatste keer dat ik daar gelopen had met Silke en Wodan was geweest.

Het was stralend weer. (O, wat verlang ik daar weer na) Ik weet het nog precies. Silke in haar oranje jurkje met zilver lieveheersbeestje erop. Op haar roze fietsje met zijwieltjes. Zwemvestje om. Lekker even een stukje lopen langs het water, we waren bijna leeg en moesten nog ballasten dus tijd genoeg. We hadden toentertijd nog geen ballastjet namelijk en duurde het allemaal wat langer. Wodan liet ik aan boord, het was zo warm voor die oude lobbes. Eenmaal de kade af en op het jaagpad hoorden we ineens een bekend gerinkel achter ons. Dat klonk als de penningen van Wodan. En ja hoor, daar was meneer.

Nooit ging hij uit zichzelf van boord af, alleen als je zei dat het mocht. Maar als ik er niet was, was hij ook altijd onrustig, al stond ik op de kant naast het schip met bv de auto eraf zetten. Het idee dat het vrouwtje weg ging maakte hem al helemaal zenuwachtig. En nu wij zo wegliepen en het baasje bezig was dacht hij waarschijnlijk “vreet hem maar op, maar ik ga mee!”

En nu, 4 jaar later liep ik er weer, maar nu met Taran. Veel was er niet veranderd. Alleen de hond dan. Wist nog precies wat er op de paaltjes stond die we tegenkwamen zonder te kijken.

Jurgen zegt altijd dat ik een geheugen als een olifant heb, en ja, dat klopt. De stomste dingen onthoud ik nog. Wat hij de eerste keer aanhad toen we af hadden gesproken weet ik ook nog precies, al is dat al wel even geleden. Of als je het over iets hebt en dan zeg ik; “oja dat was zus enzo.” De kleinste details blijven opgeslagen in mijn geheugen. Gelukkig ben ik ook wel weer selectief in onthouden. Wat ik totaal niet belangrijk (meer) vind of niet de moeite (meer) waard is ook zo verdwenen. Gelukkig maar, anders was er geen plek meer voor nieuwe dingen! Ik krijg ook vaak te horen van Jurgen of andere mensen; “Jeetje, dat je dat nog weet.”

Silke heeft haar oog voor detail en herinneringen dus van haar moeder. Zo kwamen we ooit na 3 jaar weer in een sluis, Silke stapt naar buiten, kijkt naar de muur en het sluiskotje (meer was er ook nog niet te zien) en wist al precies te vertellen waar we waren. “Hee, hierboven is zooitje lossen en rollen laden.” Helemaal goed meid! Zooitje, zo noemde ze altijd oud ijzer toen ze klein was. En ja, we lagen in de sluis van Charleroi. Ook als je het over dingen hebt begint ze mee te praten en verteld dan ook dingen dat je denkt; “Jeetje! Dat ze dat onthouden heeft, ze was nog zo klein toen!”

En dan weet ik ook telkens meteen wat Jurgen denkt als ik over iets begin te praten en de kleinste details opdiep. Hopelijk houd Silke dat geheugen en zal ze het voor school straks ook goed gaan gebruiken! De tijd zal het leren!

Een dagje "Nostalgie"

We zijn weer onderweg naar Ghlin. Weer, want voor 2 weken terug deden we deze reis ook. Coils van IJmuiden naar Ghlin. Het was meer dan 4 jaar geleden dat we er waren geweest. En deze keer kwamen we via de andere kant. Brussels Kanaal kunnen wij niet meer door met onze lengte en via de Maas en Sambre is een beetje om vanaf IJmuiden.

Via de Bovenschelde dus, wat betekend dat je 2 sluizen hebt zodra je in het kanaal van Nimy-Blaton-Peronnos draait die op papier 86m zijn maar echter de theorie toch anders blijkt. We pasten er echt maar nèt in en dan moesten we nog scheef liggen ook. Niet dat dat heel veel scheelt want de sluis is maar 12m breed, maar elke cm telt. Bleek dus ook toen we erna vroegen dat het maximale wat geschut wordt op de kop af 85m is, ben je 85m01 kom je er al niet meer in. Gelukkig zijn wij net geen 85m en hadden we dus voor en achter maar liefst 10 cm speling op zijn hoogst. Maar we hebben het overleeft op en neer en om het niet te verleren gaan we het morgenvroeg nog een keertje doen! Ik schut morgen de 2 sluizen nog mee op. Stelt me toch geruster dat Jurgen mee naar buiten kan in de sluis. En dan ga ik de eerste mogelijkheid aan de bovenkant er af want het is weer vrijdag! Jurgen en Rinus zijn dan redelijk op tijd in Ghlin want na die sluizen is het nog maar 3o km maar het is wel sukkelen daar, je kan er niet echt doordraaien. Maar aangekomen, dan is het weekend.

De vorige keer was Rinus aan boord gebleven dat weekend, het was wel heel erg lang naar huis treinen anders voor hem. Nu moet hij helaas wel naar huis, want maandag moet hij weer een week naar school toe in Harlingen.

Omdat hij er nooit geweest was, hebben we die zondag een uitstapje naar de lift van Strephy-Thieu gemaakt. Jammerlijk werkt de lift in de wintertijd niet op zondag, maar als je het gebouw ziet krijg je toch een heel goed beeld van de werking van de lift.

 

Hij vond het erg indrukwekkend om te zien, dat begrijp ik heel goed. Ik bedoel, wij zijn al talloze malen met deze lift op en neer geweest met het vorige schip. Maar elke keer voelde het als de eerste keer en werden er weer foto’s gemaakt.

Omdat we nog tijd hadden (Silke moest natuurlijk gewoon naar het internaat die avond) zijn we ook nog naar een paar van de oude liften gegaan. Deze zijn gebruikt tot de lift van Strephy in werking is genomen. Sindsdien staan ze stil en leeg. In 2003 waren Jurgen en ik al eens gaan kijken hier, er was sprake van om dit alles op te knappen zodat het als toeristische route gebruikt kon worden voor de jachten. Maar helaas zag ik geen verschil tussen 2003 en nu.

Rinus vond het erg indrukwekkend, helemaal de werking van deze liften. De bakken gaan niet afzonderlijk zoals Strephy, maar via een basculesysteem. Dus als de bovenste bak wat extra water krijgt zodat hij zakt, wordt de andere bak omhoog gestuwd.

We hebben hier bij 2 liften gekeken die kort bij elkaar lagen. Daarna hebben we de auto weer opgezocht want brrr wat was het koud, het had flink gevroren, dat zijn we niet meer gewend (gelukkig).

Het was een leuke dag zo, lekker gelopen met zijn alle, frisse neus gehaald en daarna nog even in relaxstand aan boord voor we weer mochten gaan rijden.

2011 herzien

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 13.000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 5 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Toch sneeuw gehad…

Vorige week vrijdag, terwijl Jurgen met Rinus ging laden in Sluiskil, ben ik op tijd op pad gegaan. Eerst naar Bergharen om Taran naar het Dierenhotel Polderzicht te brengen in Bergharen. Ja, ok ik weet het, beetje ver weg vanuit Sluiskil, maar ja, binnenvaart en plannen, dat werkt nooit zo heel goed. De planning was namelijk geweest dat we woensdags al geladen hadden en dan wat dichter bij “thuis” zouden liggen, maar ja, eerst nog coastertje hier, coastertje daar. Maar goed, we lagen er niet zo heel erg wakker van. Ze wisten inmiddels wel dat we weggingen en de laadtijd liep al, dus tja, niet vol was niet ons probleem.

Via Bergharen langs Druten, post halen en daarna naar het internaat, Silke ophalen. Ze hadden die dag continu-rooster en waren om 13 uur al vrij. De tas ingepakt, nog even gekletst met een aantal en terug naar Sluiskil. Daar Rinus naar het busstation van Terneuzen gebracht en na het eten de koffer in gepakt en op tijd naar bed toe.

De volgende ochtend ging om 5 uur de wekker, om 6.15 uur zaten we in de auto en 4 uur later waren we ingecheckt en konden we al meteen onze hotelkamer in. Dus de koffer weggebracht en voor de entree van het hotel gewacht op de pendelbus die elke 10 minuten reed….

Om vervolgens 5 minuten later Disneyland in te lopen! Het was 16 jaar geleden voor me dat ik er was geweest, toevallig ook in de kerstperiode, er zijn wat leuke dingen bijgekomen. Space Mountain kende we al, maar niet de mission 2. Ik vond het helemaal super, totdat we in Disney Studios in de Rock’n Rollercoaster with Aerosmith gingen… die is GAAF!!!! Als je echt afgeschoten wilt worden, doen! We hebben het dus ook niet bij 1 ritje gelaten daarin.

We hebben 3 geweldige dagen beleeft die we ten volste hebben benut, zo goed als alles gedaan en tja, schreef ik in mijn vorige blog dat ik hoopte dat sneeuw en ijs ons voorlopig bespaard bleef, als je naar Disney’s Magische Kerst gaat, dan blijft je dat niet bespaard natuurlijk… (maar dat wist ik stiekem toen al haha)

De 26ste waren we ‘s avonds laat weer terug aan boord en de volgende dag ben ik met Silke Taran gaan ophalen en boodschappen gaan doen. We zijn nog even naar Hansweert gevaren, je moet rustig opstarten natuurlijk hè. En de dag erop naar Utrecht gegaan. Ook lekker op tijd daar. Donderdag gelost en een plekje gezocht want we hadden om 18 uur een feestje van de bevrachter in Nijmegen. Was een leuke avond, leuke mensen, lekker eten. Rond half 12 zijn we weer richting boord gegaan, niet omdat het feestje was afgelopen maar omdat we nog naar de Botlek moesten de volgende dag. Dus vanmorgen om 6 uur gegaan en om 12 uur waren we op de bestemming. Inmiddels ook alweer geladen voor Wesel. Morgen een stukje doen, we proberen rond de kerktoren ergens een plekje te zoeken om oud op nieuw te vieren met vrienden en dan 2 januari weer verder.

Ik wil iedereen dus alvast een goed uiteinde wensen morgen en tot volgend jaar!

Fijne Feestdagen!

Na weken mist, dagen storm en toen nog eens regen, is het weer eindelijk lekker te noemen. Een witte kerst zit er niet in, maar daar lig ik niet wakker van. Afgelopen winter heb ik wel genoeg sneeuw en ijs gezien voor de komende, laten we zeggen, 15 jaar? Ik vind het in ieder geval een strak plan.

De horrorrit van 17 december 2010 staat me nog levendig op mijn netvlies. Om half 9 ‘s morgen vertrokken uit Heereveen om 4 uur later op het internaat aan te komen en de terugreis…. 13.05 uur reed ik weg bij school met Silke en even na 20.00 uur stond ik naast het schip…. Nee, dan zal ik het morgen toch beter hebben.

Heerlijk, morgen krijgt Silke vakantie. Even een paar x rijden overslaan en lekker ons meisje 2 weken aan boord, leuke dingen doen, zin in!

Maak ik meteen van de gelegenheid gebruik om jullie allemaal fijne Kerstdagen te wensen! Kruip ik er lekker vroeg in, we hebben drukke dagen voor de boeg! Tot na de kerstdagen allemaal!

P.s. Het ijs van mijn kerstkaart is dus het enigste ijs wat ik dit (en de volgende jaren) hoop te zien…

Kerstmarkt op de Meerpaal

Op het Internaat van Silke wordt 16 december aanstaande voor de eerste keer een kerstmarkt georganiseerd. Het initiatief kwam van de PR-commissie die op het internaat actief is.

Deze kerstmarkt is voor iedereen! Niet alleen voor de ouders van de kids die er nu zitten, maar ook de opa’s, oma’s, familie enz. Natuurlijk zijn toekomstige en/of internaatsoriënterende ouders met kinderen ook welkom maar bijvoorbeeld ook de mensen die in Capelle Schollevaar wonen. Zo krijgen ze de gelegenheid om ook eens binnen te kijken op het internaat. En misschien heeft u ook wel zin om te komen?

Er zal van alles te doen en te zien zijn zoals kraampjes met allerlei handgemaakte spullen zoals kaarten, cadeautjes, (kerst)decoratie maar ook kinderkleding en speelgoed.

Enkele voorbeelden van wat er o.a. te verkrijgen zal zijn:

Zeepkettingen

Memoborden

Uiteraard wordt er ook aan de innerlijke mens gedacht en kan men genieten van een bakkie koffie, warme chocolademelk met eigengebakken taart! Of een lekkere kom snert, poffertjes of een broodje hamburger.

Ook voor de kinderen is er van alles te doen. Er zal o.a. een springkussen aanwezig zijn, grabbelen in de grabbelton of meedoen aan de kinderloterij. Voor de volwassenen is er tevens een loterij met mooie prijzen.

De opbrengst van de kerstmarkt is bestemd voor onze kinderen zodat er leuke uitjes en andere dingen voor onze kids georganiseerd kunnen (blijven) worden.

Op 16 december dus begint de kerstmarkt om 14.00 uur en zal tot ongeveer 20.00 uur duren. Iedereen is van harte welkom, dus kom gezellig langs op Internaat de Meerpaal, Pastel 94, Capelle aan den IJssel, tot dan!

De A is van Auto deel 2, de B van Diploma

Afgelopen weekend hebben we de kilometertjes weer gemaakt.  En dan heb ik niet eens vrijdags hoeven rijden, gelukkig maar anders waren het er nog meer geweest.

De reden dat ik vrijdag niet zelf reed was simpel. Door familieomstandigheden was onze matroos eerder die week al naar huis gegaan. Je plant je reizen toch met hem erbij, dus vrijdags werd het al krap aan met lossen, zou ik er op tijd afkunnen om Silke te halen?

We besloten donderdags geen risico te lopen en met het oog op de kilometers besloten we de hulp van opa en oma in te roepen. Mijn vader is Silke vrijdags gaan halen en Silke bleef een nachtje bij opa en oma slapen. Dat is soms een nadeel van het varen, je moet soms keuzes maken. Ik had Silke liever zelf gehaald en aan boord gehad, maar gezien de omstandigheden dat weekend moet je ook aan jezelf denken.Wij waren ondertussen leeg in Ruien en aangekomen in Antoing die vrijdag.

Hier reden we zaterdags om 10.00 uur weg van boord om vervolgens 293 km later aan een bak koffie te schuiven in Druten bij mijn ouders. Hier waren Bob en Sharon inmiddels ook met hun scheet van een hond Djengis. Ze namen Taran mee voor een middagje spelen bij hun thuis. Na de koffie en wat geklets de auto weer in en met opa en oma in onze kielzog op naar Rotterdam.

94,5 km later parkeerden we de auto’s hier weer en waren we bij “Het Moment van de Dag”. Recreatiebad de Zevenkampse Ring alwaar Silke ging afzwemmen voor haar B diploma! Uiteraard deed onze waterrat het perfect en rond half 6 mocht zij het felbegeerde papier in ontvangst nemen!

Nog een bakkie koffie en weer op weg naar Beuningen. 114 Km en een Mac Donalds later hadden we weer een verse bak koffie/thee voor onze neus bij Bob en Sharon waar we onze Taran weer gingen ophalen. En na even gekletst te hebben gingen we weer op pad, hun hadden een feestje en wij hadden ook nog een stukkie rijden voor de boeg, namelijk 291 km terug naar boord alwaar we tussen 22.30 en 23.00 uur dan ook waren…. Gaar!

Zondags telden we er nogmaals 2 x 246 km bij op van Antoing-Internaat en weer terug en toen mocht onze Chevy met 1284,5 km meer dan zaterdagochtend weer terug aan boord. (Had ik vrijdags moeten rijden, was dit 1696 km geweest!!) Feit; We hoeven niet bang te zijn dat onze uitlaat kapot gaat door te kleine afstanden rijden in ieder geval…

Op naar het C-Diploma!

Koekkies!

Gisteren heb ik hondenkoekjes gebakken voor Taran. Ik was geïnspireerd door een forum, het leek me erg leuk om te doen. Helemaal omdat je zelf ook weet wat je hond binnenkrijgt. Een aantal mensen vroegen gisteren naar het recept, dus ik dacht laat ik het maar eens zo doen!

Het recept is niet van mezelf, het is een basisrecept waar je alle kanten mee op kan, ik heb tonijn gebruikt, stond toch nog in de kast hier.

De Ingrediënten;

Een blikje tonijn, water of oliebasis maakt niet uit, 2 eieren en 2 tenen knoflook. De knoflook is goed tegen teken, vlooien en andere parasieten! En nee, ons testpanel stinkt niet uit zijn bekkie nu hoor!

De uitgelekte tonijn doe je in de blender met de 2 eitjes en de zeer klein gesneden knoflooktenen. Heb je tonijn in water dan voeg je een minischeutje olijfolie toe voor de smeuïgheid. Bij tonijn in olie is dit eigenlijk niet nodig.

Even lekker blenderen tot het een mooie dik vloeibare massa is. Is het tè dik, voeg dan nog een scheutje olijfolie toe. Is het te dun, dan kan je een klein schepje bloem toevoegen. Niet te veel, ik ben geen voorstander van granen enz voor je hond, ze eten het in de natuur tenslotte ook niet. (Hier wordt over het algemeen dus ook vers vlees, oftwel barf, gevoerd aan Taran.)

Als het “koekjesdeeg” klaar is, komt natuurlijk het testpanel even keuren, en als het goed bevonden wordt kan het de oven in.

De hoeveelheid is precies mooi voor een springvorm van 28cm, die ik even heb gesprayd met bakspray. Wat je ook gebruikt om op/in te bakken, zorg dat de laag niet dikker is dan een ½ cm. De oven was al voorverwarmd en het geheel gaat er voor een half uurtje in op 180 gr.

Als de koek wat elastisch aanvoelt is hij klaar en kan hij afkoelen om daarna gesneden te worden.

Deze koekjes bevatten natuurlijk geen conserveringsmiddelen en zijn niet zo hard als de hondenkoekjes die je in de winkel koopt. In de koelkast zijn ze maar enkele dagen houdbaar. Het is dus verstandig, als je zoals ik maar een klein hondje hebt, het grootste deel in te vriezen. Doe je echter alles zo direct in een zakje/bakje dan zal alles op een klont samen vriezen. Wat ik dus gedaan heb is de koekjes uitgespreid, dus los van elkaar, in een grote schaal een uurtje in de vriezer gezet.

Daarna heb ik de bevroren koekjes over 2 bakjes verdeeld. De koekjes zijn nu los gevroren en ik kan er gewoon steeds een paar uit een bakje halen voor een dag of 2 tegelijk. Zo blijven ze lekker vers!

De eieren, knoflook en evt. olijfolie is de basis, de tonijn is het keuze-ingrediënt, je kan er eigenlijk van alles in doen. Als deze op zijn ga ik nieuwe maken, ik vervang dan de tonijn door runderhart. Maar je kan bijvoorbeeld ook kippenvlees/lever/hartjes gebruiken of zalm, makreel. Of een mix van meerdere dingen. Het is leuk om te doen en het kost weinig tijd en Taran vind ze heerlijk! Benieuwd wie ze ook gaat maken en wat jullie hond ervan vind!

Geluk zit in een klein hondje

Sinds Taran aan boord is besef ik me pas hoeveel ik Wodan miste. En dan niet zozeer Wodan, maar ook de dingen erom heen.

Wodans dood heb ik door Taran eindelijk verwerkt, mocht ook wel een keer naar 4 jaar. Maar nooit kon ik over Wodan praten zonder natte ogen. Dit is voorbij. Niet dat ik Wodan vergeten ben, zeer zeker niet, maar Taran heeft gewoon na 4 jaar een plekje ingevuld wat altijd leeg is gebleven hier aan boord. Er hoort gewoon een hond bij ons, klaar!

Ik vind het heerlijk om met Taran de omgeving rond te struinen. Als we even de kans zien springen we van boord voor een wandeling. Denk je dat je 10 minuten bent weggeweest, blijkt bij terugkomst dat het een uur was. Vorige week nog, we lagen rond 19 uur vast boven sluis Kain en ik ging even wandelen. Voor ik het wist liepen Taran en ik onder Pont des Trous door. Das een keer wat anders dan er altijd onderdoor te varen. Nog een stuk door de stad gelopen en voor ik het wist was het 20.30 uur dat we weer aan boord stapten.

En vooral overdag met dit lekkere weer waar we nog mee verwend worden is het helemaal heerlijk om een stuk te lopen. Moeten we maar van genieten zolang het kan, ze voorspellen immers een horrorwinter…

Het is heerlijk om te kroelen en tutten met hem, een balletje te gooien en zelfs zijn verse vlees snijden doet me niks, hij is mijn kleine vriendje!

Het is overduidelijk, je hebt niet veel in het leven nodig, geluk zit immers onder andere in een klein hondje!